شماره 29 ، سال 32 ، مورخ 4 دى ماه 1350 ، به نقل آن پرداخته است ، در آن مقاله چنين مىخوانيم : استفاده از قرص‌هاى خواب‌آور و آن‌هم به‌طور مداوم ، عوارض زيادى در بر دارد كه بيماران و حتى بسيارى از پزشكان به آن واقف نيستند . پس از خوردن آن قرص‌ها همين كه خواب و آرامش سپرى شد ، جاى آن يك كسالت و اغتشاش فكرى باقى مىماند . مثلا ، داروهايى را كه از اسيد باربيتوريك مىسازند و خواب‌آور است ، حالت افسردگى را افزايش داده ، از قوه دراكه مىكاهد و مهم‌تر اينكه شخص به اين قرص‌ها عادت مىكند و مقدار آن را بايد ، مرتبا ، زياد كند كه اين خود زيان‌هاى بيش‌ترى در بر دارد . بايد دانست كه سمّيت و عوارض جانبى فقط در داروهاى خواب‌آور و آرام‌بخش ديده نمىشود بلكه به كليه داروها مربوط است و اگر يك كتاب فارماكولوژى ( داروشناسى ) را مورد مطالعه قرار دهيم ، خواهيم ديد از نخستين صفحه تا آخرين صفحات آن ، در شرح هر دارو ، از سمّيت و عوارض كم‌وبيش شديد آن بحث مىكند ، به‌طورى كه اين فكر براى بعضى از پزشكان پيش آمده و در يك محفل پزشكى اظهارنظر شده است كه اگر دارويى سمّيت و عوارض جانبى نداشته باشد ، تأثير مفيد هم نخواهد داشت و گويا درمان بيمارىها ، مستلزم به كار بردن داروهايى است كه خود به وجود آورندهء بيمارىهاى تازه‌اى باشد . جاى بسى شگفتى است كه چگونه تاكنون به فكر هيچ طبيبى خطور نكرده است كه ممكن است داروهايى خارج از صنايع داروسازى و غير از مجموعه داروهاى موجود و كلاسيك پيدا شود كه با داشتن فوايد درخشان براى درمان بيمارىها ، در عين حال ، بىضرر يا بسيار كم‌ضرر باشد . به‌هرحال ، مسئله سمّيت و عوارض جانبى داروها از ديدگاه صاحب‌نظران و محققان ، به منزلهء يك مسئله بسيار مهم و اساسى ، بلكه حياتى براى نوع بشر تلقى مىشود كه علىرغم شهرت فراوان و كاذبى كه مؤسسات داروسازى جهت فروش ، بهره‌بردارى و سودجويى به آن‌ها مىدهند ، همواره در كنفرانس‌هاى